2006: przespany, przejedzony, przeczytany, przeoglądany, przesłuchany, przepity. bardzo przyziemny, niekomfortowy. zetknięcie się z rozczarowaniami. wyznaczanie celów i brak sukcesów. je suis une fille sans racines. inne miasta, inne zapachy. jej mlecznobiałe ciało i kruczoczarne pukle. erotyka w operze i wyuzdanie operetek. bezsenne pożądanie, bezsenna nostalgia. lublana-zagrzeb-belgrad. pražské jaro + paris 1968. achmatowa, poświatowska, e.e cummings. the lost generation i the jazz age. tomasz, sabina, teresa, milan. nieśmiertelne śmieszne miłości. nowe twarze, nowe gęby. polityka, kino, dyplomacja. café dans —. sny w dymie papierosowym. poranki nadmorskie, noce w lesie. weteranki i bohaterki wojenne. GRAVIORA MANENT.
2007: GRAVIORA MANENT. twarz wilgotna od porannej rosy. ‚ciekawe czy uda nam się osiągnąć orgazm bez dotykania’. zakamuflowana perwersja. simone de beauvoir & jean paul sartre. gałki oczne ingrid thulin. niepewność i wszechogarniająca trwoga. brak oczekiwań. histeria kobiet balzaca, która wpływa na mnie niekoniecznie korzystnie. odliczanie godzin do końca dnia przy jednoczesnym braku czasu. rozmowy z ludźmi auguste rodin. elegie północne. je veux vivre ma vie w więcej niż dwunastu rozdziałach. spacery nad jezioro, kiedy dzieci nie zbierają się przy choince; woda jest lustrem, w którym chciałabym zobaczyć SIEBIE.
jak do tej pory nowy rok oraz dni go poprzedzjące to jedna wielka, cholernie nudna, szara masa. w 2007 wchodzę bez oczekiwań; to mniej boli. que sera, sera, choć to nie w moim stylu. na sam początek zgotowano nam niemałą niespodziankę w postaci odesłania na tamten świat saddama. nie spodziewałam się, że się na to zdecydują. podobają mi się komentarze naszych dyplomatów. jeden z nich zauważył, że większość społeczeństwa jest za karą śmierci, czego rząd nawet nie powinien negować. zastanawiam się, dlaczego na opinię społeczeństwa równie chętnie nie powołuje się w sprawach aborcji, eutanazji, legalizacji związków homoseksualnych chociażby. mnie natomiast traktuje się jak lewaka i zagorzałego marksistę, gdy tylko mówię coś nieskrajnie prawicowego/nienacjonalistycznego/nie po ich myśli.
warto też zauważyć, że jesteśmy świadkami początku w mojej opinii całkiej wielkich zmian w postrzeganiu kościoła, czy raczej jego związku z polityką. zważywszy na zaistniały, niewygodny nieco problem z najsławniejszym w chwili obecnej polskim arcybiskupem ciśnie mi się na usta stwierdzenie ‚sekularyzacja państwa’. może przesadzam, ale nawet w najbliższym otoczeniu wyczuwam zmiany. niektórzy co prawda wciąż mają mnie za prowokatora antyklerykalnych krucjat, co wydaje się śmieszne, bo mimo, że deklaruje się jako ateista, mam dla księży wielki szacunek, a z jednym z nich [ nieżyjącym już niestety ] zawarłam przyjaźń.
—
czytam transkrypty debat z christiane amanpour, słucham lakme i otella, w między czasie zerkam na bonjour tristesse premingera i czytam hugo. sama sobie momentami zazdroszczę tej podzielności uwagi.
jestem zmęczona. wszak na sen nie mam co liczyc.
warto też zauważyć, że jesteśmy świadkami początku w mojej opinii całkiej wielkich zmian w postrzeganiu kościoła, czy raczej jego związku z polityką. zważywszy na zaistniały, niewygodny nieco problem z najsławniejszym w chwili obecnej polskim arcybiskupem ciśnie mi się na usta stwierdzenie ‚sekularyzacja państwa’. może przesadzam, ale nawet w najbliższym otoczeniu wyczuwam zmiany. niektórzy co prawda wciąż mają mnie za prowokatora antyklerykalnych krucjat, co wydaje się śmieszne, bo mimo, że deklaruje się jako ateista, mam dla księży wielki szacunek, a z jednym z nich [ nieżyjącym już niestety ] zawarłam przyjaźń.
—
czytam transkrypty debat z christiane amanpour, słucham lakme i otella, w między czasie zerkam na bonjour tristesse premingera i czytam hugo. sama sobie momentami zazdroszczę tej podzielności uwagi.
jestem zmęczona. wszak na sen nie mam co liczyc.
A ja znam na tym świecie jedno miasto
Callas Forever ( 2002 ); Franco Zeffirelli
Nigdy nie napiszę książki, gdyż nie da się napisać czegoś, co choć w jednej tysięcznej nie jest autobiografią. Monsieur Kundera opisał wszystko to co czuje, to kim jestem w jednej swojej powieści i poszerzył charakterystykę o kilka innych. Tak czy inaczej mieszczę się w tej największej, przeczytanej niezliczoną już ilość razy. Nie chciałabym powtarzać się w nieciekawy i brukowy sposób po Nieznośnej Lekkości Bytu, naprawdę. To byłoby zgoła bezsensowne. Tereso, Tomaszu, Sabino.
Hiroshima, mon amour ( 1958 ); Alain Resnais
Rien! De même que dans l’amour, cette illusion existe. Cette illusion de pouvoir ne jamais oublier. De même j’ai eu l’illusion de voir Hiroshima que jamais je n’oublierais, de même que dans l’amour.
- Je n’ai rien inventé.
nic nie widziałaś w Hiroszimie. Nic.
RSS
